உயிராகும் உணவே – நாலு சொல்லில் புத்தகத்திலிருந்து

வீடியோ

அன்புடையீர்,

நம் உணவில் உயிருக்கு, நம் உயிர் மட்டுமல்ல. நம்மை போன்ற பலரின் உயிரும் தான். ஆகையால் எத்தகைய சூழலிலும் உணவை வீணடிப்பதை தவிர்ப்போம்.

 

 

ஒலிப்பதிவை கேட்க..

விசமில்லா விவசாயம்?

நேற்று (ஞாயிறு) மாலை 4 முதல் 6 மணி வரையில் இணைய வழியாக நடைபெற்ற “கருவெளியில் சில மணித்துளிகள்” முதல் முயற்சி என்றாலும் சில வாசகர்கள் தங்களுக்கு பிடித்த கருப்பொருள்களை / தலைப்புகளை பகிர்ந்து கொள்ள அதற்கான கவிதைகள் அவர்களுக்கு பகிர்ந்து கொள்ளப் பட்டது.   இந்த விளையாட்டு எனக்கு மீண்டும் கல்லூரி காலத்தை நினைவுக்கு கொண்டு வந்தது.

நேற்று சென்னையிலிருந்து திரு. பிரபு கேட்டிருந்த தலைப்புக்காக எழுதிய வரிகள் இதோ..

2017052903

 

உங்களுக்கு விருப்பமான தலைப்புகளை கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்ள.. அதற்கான கவிதைகளை இரசிக்க https://goo.gl/X11vH4

உன் தாய் மொழி என்ன?

இது கவிதையல்ல… இது நிகழ்வு, இது எங்கள் வாழ்க்கை, இது எங்கள் உரிமை… அடக்குமுறைகளுக்கு அடங்கா தாகம் கொண்டவர்கள் தொடர்ந்து பருகலாம்…..

 

உன் தாய்மொழி என்ன?

 

வகுப்புகள் முடிந்து

வெளியில் வந்தோம் அனைவரும்!

வகுப்புகள் என்றதும்

பள்ளி வகுப்புகள் என்றெண்ணிடாதீர்!

பள்ளியைக் கடந்த வகுப்புகள்!

அவரவர் விருப்பப்படி பிரிந்தோம்!

அதிலும் பல குழுக்கள்!

 

எங்கள் குழுவில் ஐவர்..

இது அந்த ஐவர் குழுவல்ல..

ஆந்திரா உணவகத்தை நோக்கி

மதிய உணவுக்கு படையெடுக்கும்

அப்பாவி ஐவர் குழு.. அவ்வளவே!

குறிப்பெடுக்க.. அப்பாவி எனும் சொல்

அர்த்தமற்றது பல நேரங்களில்!

அது இந்த ஐவர் குழுவுக்கும் பொருந்தும்!

 

சொல்ல மறந்து விட்டேன்

ஆந்திரா உணவகமிருப்பது.. தமிழகத்தில்..

இப்போதைக்குத் தவிர்த்திடுவீரே!

அவர்கள் ஆந்திராவா?  இல்லை

தெலுங்கானாவா? என்ற கேள்விகளை

 

முதலில் அந்த உணவகத்தை

அறிமுகம் செய்தவர்..

ஊருக்கே உணவளித்த..

தஞ்சை மண்ணின் மைந்தன்..

தஞ்சையின் தற்போதைய நிலை

என்னிடம் கேட்பீரோ?

அதை தரிசாக்க தரம் கெட்ட

அரசியல்வாதிகளின் கூத்தை

நித்தம் நீரே அறிவீரே!

 

அரசியல் பேசும் தகுதியில்லை

தமிழகத்தில் பிறந்த எனக்கு!

ஏன் என்ற கேள்விக்கு பதில்..

கடந்த அறுபதாண்டு வரலாறு

ஒற்றைச் சாட்சியாய்!

அது கிடக்கட்டும் விடுங்கள்!

 

அறிமுகம் செய்தவரின் அனுபவங்கள்

அனுபவித்து இரசிக்கக் கூடியவை!

ஆனால் அந்த அனுபவமல்ல

நான் சொல்ல வருவது..

 

இருக்கைகளின் வசதிக்கேற்ப

மூன்று, இரண்டாய் பிரிந்தது

உணவுக்காக வந்த ஐவர் குழு!

இருக்கைகளின் ஆதிக்கம்

அகிலமெல்லாம் ஆட்டிப் படைக்கிறது!

அதில் அனைவருக்கும் சொல்ல

ஆயிரம் கதையிருக்கு..

 

அந்த இருக்கைகள் அறிந்த அளவு

நாம் யாரும் அறியோம்..

அந்த இருக்கைகளின் வரலாற்றை!

ராஜாவாயிருந்தாலும் ராஜமெளலியால்

எழுதி முடித்து விடமுடியாது!

மகிழ்மதியின் சிம்மாசனம்

மகேந்திர பாகுபலிக்கே நிரந்தரமென!

 

ஆந்திரா உணவகத்தின் தாக்கமென்றோ

பாகுபலியின் தாக்கமென்றோ

கருத வேண்டாம்…

இது இருக்கைகளின் தாக்கம்!

வீண் விவாதங்கள் வேண்டாம்..

நிகழ்வுக்கு வருவோம்..

 

உணவகத்தின் முதலாளிக்கு

சிறு வருத்தம் தான்

தனியே கறி வேண்டுமா? – என்ற

கேள்வியை காதிலும், அதோடு

ஏதும் வாங்காததால்!

 

அவர் ஆசை நிறைவேற்ற

இன்னொரு மூவர் குழு வந்து சேர்ந்தது!

மீனும் முட்டைகளும்

கேட்டு வாங்கினார்கள் அவர்கள்!

 

இது தான் தருணம்..

வந்தேறிகளில் (மூவர் குழுவில்) ஒருவர்

ஹிந்தியில் துவங்கினார் பேச்சை!

முதலில் பிரிந்த ஐவர் குழுவில் ஒருவருடன்!

அங்கு தான் நானும் அமர்ந்திருந்தேன்!

அமர்ந்து மட்டும் இருந்திருக்க வேண்டும்!

 

அரைகுறையாய் தெரிந்திருந்த ஹிந்தியால்

அவர்கள் சொன்ன நகைச்சுவைக்கு

நானும் சிரித்து விட்டேன்!

அதன் பின்னே.. அங்கே

வெப்பம் அதிகரித்து விட்டது!

மதிய உணவு சூடாயிருந்ததென்னவோ

உண்மையிலும் உண்மை தான்!

ஆந்திரா உணவு காரமென்பதும்

சத்தியத்திலும் சத்தியம் தான்!

ஆனால் அவை மட்டுமல்ல காரணம்!

 

உனக்கெப்படித் தெரியும் ஹிந்தி?

இருவரும் ஒற்றைக் குரலில்..

உங்க ஊருல..

பிழைப்புக்காக வந்த போது

கற்றதென்றேன்!

முடித்து மூச்சு விடுவதற்குள்!

ஏன் தேசிய மொழியை

எப்போதும் எதிர்க்கிறீர்கள்?

என்னிடமிருந்த கேள்வி..

மாநிலத்திற்கே தாவி விட்டது..

பெரிய பாய்ச்சல்!

 

மீண்டும் மீண்டும் கேட்டேன்..

இந்தியை எதிர்க்கிறோமா?

இந்தி திணிப்பை எதிர்க்கிறோமா?

அட, இந்தக் கேள்வி அவர்களுக்கில்லை..

எனக்கு நானே கேட்டுக் கொண்டது.

அவர்களுக்கு வேறு கேள்வி இருந்தது என்னிடம்!

 

அது,

உன் தாய்மொழி என்ன?

ஒருவர் தடுமாறிப் போனார்!

இன்னொருவர் கொஞ்சம் கோபத்துடன்

ஹிந்தி என்றார்..

நிதானித்து சொன்னார்.. தடுமாறியவர்

ஹிந்தி தான் என் தாய்மொழி என்று!

 

என்னை இன்னும் யோசிக்கச் செய்தன

அவர்களின் பதில்கள்!

அதற்குள் தயாரானது எனக்குள்

இன்னொரு கேள்வி..

வரக்கூடும் கோபம் யாவருக்கும்

கேள்விகளால்.. – அதுவறிந்தே

இக்கேள்வியே இறுதியான

கேள்வியென உள்ளத்தில் சொல்லி..

அவர்களிடம் கேட்டேன்!

 

கேள்வி என்னவென்று தானே

கேட்கிறீர்கள்?

உங்க அம்மாவும் உங்க பாட்டியும்

என்ன மொழி பேசுவாங்க?

இந்தக் கேள்விக்கான பதில்..

எனக்குச் சாதகமாய்..

பிறகென்ன..

நாம் ஏன் எதிர்க்கிறோம்?

“இந்தி திணிப்பை” – அதை

தனியே விளக்க அவசியமின்றி போனது!

 

ஆனால்..

அவர்கள் கேட்கத் துவங்கினார்கள்.

இந்தி தான் தாய்மொழினு

நம்பி இருக்கிறோம்!

எங்களுடைய பள்ளி நாட்களிலிருந்தே

ஏன்?  எப்படி?

 

அட,

எங்கள் தாயின் பாட்டிகளின்

மொழி இல்லை..

பள்ளி, கல்லூரி, அரசு அலுவலக,

வேலை வாய்ப்பு விண்ணப்பங்கள்

அத்தனையிலும்..

தாய் மொழியை நிரப்பவோ..

தேர்வு செய்யவோ சொல்லப்பட்ட

அத்தனை இடங்களிலும்!

ஏன்?

 

அவர்கள்

கேட்டுக் கொண்டே இருந்தார்கள்..

கேள்விகளை..

நானும் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தேன்..

சுதந்திர வேட்கையின் குரலை..

விழித்துக் கொண்டது..

வினா.. அவர்களுக்குள்..

 

உணவால் வயிற்றை நிறைத்து

உணர்வுகளால் உள்ளம் நிறைத்து

குழுக்களாக.. பிறகு

தன்னந்தனியாக நடந்தோம்!

சுதந்திரத்தின் வேட்கை உடன் தொடர்ந்திட!

 

உலகத்தின் ஓர் மொழி

அன்படா..

அதற்கு வேறு மொழி

வேண்டாமடா..

இதில் திணித்தாலும் எம்மொழியும்

நிலைக்குமோடா?

 

இம்மண்ணின்

தாய்மார்களின் பாட்டிமார்களின்

தந்தைமார்களின் பாட்டனார்களின்

மூதாதையார்களின்.. மூதாட்டிகளின்..

“யாதும் ஊரே! யாவரும் கேளீரென்ற..

அவர் சுவாசம் மூச்சுக் காற்றில் பரவ..

ஒவ்வொரு அடியாய் முன்னெடுத்தேன்!

ஆதிக்கம் தலை தூக்கும்

அவ்விடத்தை நோக்கியே பயணிக்கும்

அக்னி குஞ்சொன்றை சுமந்தபடி!

அன்புடன்

கருவெளி

அவனும் நானும் அவளும்!

அன்புடையீர்…

வணக்கம்…  சில நிகழ்வுகளை எழுத்துக்குள் கொண்டு வருவது மிகவும் சுவாரஷ்யமானது. அத்தகைய நிகழ்வொன்று… நீங்கள் எதிர்பாரா தலைப்புடன்.. வாசித்து அனுபவித்திடுங்கள்..

201705051501

அவனும் நானும் அவளும் – கருவெளி

 

அழைப்பு அவளிடமிருந்து தான்

அதை எடுத்திட மனமில்லை தான்!

ஆனாலும் எடுத்தேன்..

 

நினைத்தது போலவே..

அவள் அவனைத் தான் கேட்டாள்!

இல்லை என்று வைக்க முயல்கையில்!

இதுவே இறுதி அழைப்பு..

அவனிடம் கொடு என்றாள்..

 

இது போல்.. இருநூறு முறைகள்

நானே கேட்டிருப்பேன்..

இருந்தும் அவள் குரல்

இம்முறை வேறு விதமாக இருந்தது!

 

அவனுக்கு சைகை செய்தேன்..

அவனும் ஆமோதித்தான்!

கைபேசி கைமாறியது..

அவன் கைகளில், என் கைபேசியும்

என் வாழ்வும்; அவள் வாழ்வும்..

 

அவன் செவி மடல்களை

என் கைபேசி தீண்டுகையில்

என் இதயம் துடிப்பை துண்டித்து

மீண்டும் துவங்கியது.. இரட்டிப்பு வேகத்தில்!

 

ஆச்சர்யம்! அவன் பேசவில்லை..

நான் எதிர்பாராதது..

இருபது ஆண்டுகளின் மெளனம்

இன்றும் உடையாமலா?

அவள் குரல் எனக்கு கேட்கவேயில்லை!

 

அவன் சம்மதிப்பதாய் தலையசைத்தான்

எனக்குத் தலை சுற்றியது..

வேண்டாமென்று தலையசைத்தேன்..

சரி என்று வாய் திறந்தான்..

மரமிழந்த இலையாய் தரையில் வீழ்ந்தேன்!

 

கண் விழிக்கையில்

கண் எதிரே அவளிருந்தாள்!

காண விரும்பாமல் கண் மூடுவதற்குள்

கட்டிக் கொண்டு அழுதாள்!

 

தள்ளி விட முயன்றேன்

முடியவில்லை..

இருவரையும் கட்டிக் கொண்டிருந்தான்

அவன் தன் அன்புக் கரங்களால்..

 

கதறி அழுதபடிக் கேட்டேன்..

கருவில் கலைக்கத் துடித்தாயோ?

அடுத்த வார்த்தை வருவதற்குள்

அவன் கரங்கள் என் இதழ்களில்

அன்புச் சாயங்கள் பூசியது!

 

பெண் சிசு என்றாலும்

உன் கருவை கலைக்காதே!

அதுவே உன் தாயுக்கு

நீ தரும் பரிசு என்றான்!

 

மீண்டும் அவளோடு அவன்!

அவனோடு எக்கணமும் போல் நான்!

எப்போதும் தாயில்லா மகளில்லை நான்!

அவன் என் தாயுமானவன்!

 

தாமிரபரணி (நாலு சொல்லில் தொகுப்பிலிருந்து)

சில தீர்ப்புகள் நம் செவிகளை வந்தடையாமல் இருந்தால் நீதித்துறையின் மீதும் நீதியின் மீதும் இருக்கும் நம்பிக்கை இன்னும் கொஞ்சம் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்.  ஆனால் பெரும்பாலான சமயங்களில் அது நிகழ்வதில்லை.  தாமிரபரணியில் நீரெடுப்பது குறித்தான தீர்ப்பும் அந்த வகையில் ஒன்று..

“சட்டத்திற்கு சாட்சிகள் வேண்டும்… ஆயிரம் குற்றவாளிகள் தப்பிக்கலாம்… ஒரு நிரபராதியும் தண்டிக்கப்படக் கூடாது. ”  எனக்குத் தெரிந்த சட்டம் அவ்வளவுதான்…

நாம் எதில் தோற்று நிற்கிறோம்…  என்பதனை… காலம் காட்டிக் கொடுத்து விடும் விரைவில்..

தாமிரபரணி - நாலு சொல்லில்

நாலு சொல்லில் (புது முயற்சி)

நான்கு சொற்களில் கருத்துக்களை சொல்லுதல் என்பது சவாலான அதே சமயம் கற்றறிதலுக்கு வழி வகுக்கக் கூடிய நல்ல முயற்சி என்பதால் இதனை தொடர்ந்து செய்யலாமென இன்று 22-பிப்ரவரி-2017 முதல் துவங்கியுள்ளேன்.  எனக்கு மேற்கூறிய இரு முக்கிய பலன்கள் கிட்டும் அதே நேரத்தில் (சு)வாசிக்கும் உங்களுக்கு, எத்தகைய அனுபவத்தையும் பயனையும் தருகிறது என்பதை என்னோடு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்…

இந்தப் புது முயற்சியை நீங்கள் அனைவரும் வரவேற்பீர்களென்ற நம்பிக்கையுடன்..  தொடர்கிறேன்

இன்றைய தினம் நமது விவசாயம், விவசாயிகளின் நிலை குறித்து, சில #4சொல்லில்

karuveli2017022301_4sollil2

மேலும் வாசிக்க..

karuveliinitiative_4sollil_4

முயற்சிகள்

(இந்த முயற்சிகளை வாழ்வில் ஏதேனும் ஒரு கட்டத்தில் நீங்கள் சந்தித்தே தீருவீர்கள்! சந்திக்காதது போல் பாவனைகள் செய்து கொண்டு நீங்கள் போகலாம் ஆனாலும் உண்மையை உங்கள் உள்ளமறியும்)

 

பணம் சேர்த்த மனம்

படாத பாடு படுகிறது!

பணம் தாண்டிய மனம்

பக்குவமாய் பாடம் சொல்லுது!

அத்தனையும் பணத்தால் நிகழ்வதாய்

அகிலம் பாவணை செய்யுது!

அதில் மீண்டும் மீண்டும் வீழ்ந்து

மீளவே முடியாமல்

பல உயிர்கள் மாண்டு விடுகிறது!

அந்த வரிசையில்

என்னையும் உன்னையும் சேர்க்க

ஏகாதிபத்திய முயற்சிகள்

எக்கணமும் நிகழ்கிறது!

 


சமூகத்தின் கண்ணாடியாகும் படைப்புகளை படைத்திடும் முயற்சியாய்

கவியோடு ஒரு பயணத்தில் இணைந்து பயணிக்க உங்கள் அனைவரையும் அன்போடு அழைக்கிறேன்.  உங்களுக்கு பிடித்த தலைப்புகளில், கருப்பொருளில் கவிதைகளை வாசிக்க வாய்ப்புண்டு கவியோடு ஒரு பயணத்தில் , மேலும் அறிந்து கொள்ள

https://goo.gl/forms/eAs8o1vTsnVliJcJ3

 

கருவெளி ராச.மகேந்திரன்

விதையறி

விதையறிவோம்

 

விதை தெரிந்தால்

விளைச்சலில் ஏமாற்றமேது!

விதை அறியா

விளைச்சலில் ஏமாற்றமில்லாமலேது!

விதைகளை இழந்தோம்!

விளைச்சலை இழந்தோம்!

விளை நிலங்களை இழந்தோம்!

விதை நிலத்தில் நித்தம்

விதையாய் புதைக்கப் படுகிறோம்!

விதையறிவோம் இனியேனும்!

விதை நமதென அறிவோம்!

விதை காப்பது கடமையென்றறிவோம்!

 

 

நன்றி –  கூகுள் இமேஜஸ், Pixlr, பயண அனுபவங்கள்

கருவெளி ராச.மகேந்திரன்

நம் விதைகள் நம்மிடமிருந்து களவாடப்படுவது குறித்து உங்கள் சிந்தனைகளை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்…

விதையறி

 

 

ஒரு ஊமையின் குரல்

ஒரு ஊமையின் குரல்

 

ஊமை நான்

உரக்கச் சொல்கிறேன்!

இம்முறையாவது கேள்!

 

செவிடனாய் நடித்தது போதும்!

சாமானியனுக்கான நாடென்று

நாடகம் போட்டது போதும்!

 

மக்களாட்சி என்று தினம்

மாநாடு போட்டு கதறியது போதும்!

மக்கள் பிரதிநிதி என்று

மாற்றமில்லா உன் பாசாங்கு போதும்!

 

அடிமை செய்கிறாயென

அடிபட்டு அனுபவித்து

அடிமைத் தனம் ஒழிக்க

ஆதங்கம் கொண்டு..

ஊமை நான்

உரக்கச் சொல்கிறேன்!

இம்முறையாவது கேள்!

இது என்ன நியாயமோ?

 

பொன்னும் பொருளும்

மண்ணும் மாணிக்கமும்

வழங்கி வாங்கிப் போனார்கள்!

அடிமையாய் கிடந்தோம்!

அது அந்தக் காலம்!!

 

பொன்னும் பொருளும்

மண்ணும் மாணிக்கமும்

அத்தனையும் வாங்கிக் கொண்டு

கூட்டிப் போகிறார்கள்!

விலை போன இப்போதும்

அடிமையாய் கிடக்கச் சொல்கிறார்கள்!

இது இந்தக் காலம்!!

 

வாங்கிய போதும்

நான் தான் அடிமை!

வாங்கப்பட்ட போதும்

நான் தான் அடிமை!

இது என்ன நியாயமோ?!

இது என்ன நியாயமோ?